قيامت ) بامروز دنيا بسيار نزديك است امروز به آن چه در آن است مى رود و پشت سر آن فردا در مى رسد 128 إنّ ما تقدّم من خير يكن لك ذخره و ما تؤخرّه يكن لغيرك خيره : براستى كه آنچه از مال و خوبى كه تو پيش فرستى پس انداز و بهره‌اش از آن تو است و آنچه پس انداز كنى انرا خير و بهره‌اش از آن ديگرى است . 129 إنّ للنّاس عيوبا فلا تكشف ما غاب عنك فانّ اللّه سبحانه يحلم عليها و استر العورة ما استطعت يستر اللّه عليك ما تحبّ ستره : براستى كه مردم را عيوبى است ( كه آشكار كردن آنها براى تو خود عيب است ) و تو نبايد عيب آن كس را كه از تو پنهان است پيدا سازى زيرا كه خداوند سبحان ممكن است با آن صاحب عيب ببردبارى رفتار كند ( و آن را از وى نديده گيرد ) و تو تا مى توانى راز پوش باش تا خداوند بر از تو پرده كشد و عيبى را كه دوست مى دارى تو پوشاندن آن را بر تو بپوشاند . 130 إنّ المرء على ما قدّم قادم و على ما خلّف نادم : براستى كه مرد بر آنچه كه پيش فرستد برسد و بر آنچه كه بنهد ( و براى وارث بگذارد ) پشيمان گردد . 131 إنّ عظيم الأجر مقارن عظيم البلاء فإذا أحبّ اللّه سبحانه قوما إبتلاهم : براستى كه مزد و پاداش بزرگ همدوش با گرفتارى بزرگ است و هرگاه خداوند مردمى را دوست داشته باشد ( براى آنكه اجر بزرگى در آخرت به آنها بدهد ) آنها را گرفتار ( بلاهاى بزرگ ) مى سازد . 132 إنّ الغاية أمامكم و إنّ السّاعة ورائكم تحدوكم : براستى كه پايان كار زندگى پيش روى شما و ساعت و قيامت پشت سرتان است و شما را ميراند . 133 إنّ لكم نهاية فانتهوا إلى نهايتكم و إنّ لكم علما فانتهوا بعلمكم : براستى كه براى شما نهايت و پايانى است پس بسوى پايان كارتان منتهى شويد ( و براى آن فكرى كنيد ) و براى شما راهنمائى است پس بواسطهء آن راهنما به مقصد خودتان برسيد . 134 إنّ الوفاء توأم الصّدق و ما أعرف جنّة أوقى منه : براستى كه وفا و صدق با هم